آشنايي با برخي از مهارتهاي همسرداري
- شاد باشيم: شاد بودن هميشه ارزشمند است، پس سعي کنيم خود را خوشحال و سرحال نشان دهيم تا خستگي را از تن شريک زندگي خود دور کنيم.
- صبور باشيم: اگر رفتار همسرمان را خوشايند نميدانيم، بهتر است با حوصله و تأمل و در شرايط مناسب او را از چگونگي رفتارش آگاه کنيم.
- منطقي رفتار کنيم: مسائل را منطقي و درست بررسي کنيم و بجاي منافع شخصي ، مصالح زندگي مشترک را در نظر بگيريم و بيطرفانه قضاوت کنيم.
- کم توقع باشيم: از همسرمان آن قدر انتظار داشته باشيم که بتواند به انتظارات پاسخ بدهد.
- مثبت نگر باشيم: با بياد آوردن لحظات شيرين زندگي بدبيني را از خود دور کنيم، به رفتارهاي خوب همسرمان بيشتر بينديشيم و جنبههاي خوب زندگي را فراموش نکنيم.
- خوش بين باشيم: داشتن نگاه خوشبينانه به زندگي و اطرافيان باعث ايجاد آرامش و بذل محبت و عاطفه ميشود.
- يکدل باشيم: درک متقابل موجب ايجاد تفاهم ميشود و يکدلي بوجود ميآورد.
- شنونده خوبي باشيم: هنگامي که همسرمان با ما صحبت ميکند، حتي الامکان به چشمان او نگاه کنيم و يا با اشاره و سرتکان دادن نشان دهيم که به حرفهاي او توجه داريم.
- مشوق همسر خود باشيم: براي رفتارها و صحبتهاي همسرمان ارزش قائل شويم و با يادآوري موقعيتهاي موفق گذشته او را تشويق کنيم تا آينده بهتري داشته باشد.
- به پيشرفت يکديگر اهميت دهيم: آنقدر صميمي باشيم که پيشرفت و ترقي همسرمان يکي از آرزوهاي ما باشد، در حقيقت اولين کسي که از اين پيشرفت سود ميبرد ما هستيم.
- خوش قول باشيم: براي حرفها و قولهاي خود ارزش قائل شويم و خود را در مقابل آنها مسؤول بدانيم، خوش قولي نشانه احترام به خود و همسر است.
- به شخصيت همسرمان احترام بگذاريم: و حرمت يکديگر را نزد خانواده و دوستان و ... حفظ کنيم.
- ارتباط کلامي و عاطفي خود را حفظ کنيم: سعي کنيم با همسر خود درباره مسايل مختلف گفتگو کنيم. صحبت کردن بهترين راه آگاهي از افکار و احساسات همسر ميباشد.
- با يکديگر مهربان باشيم: همسرمان را جزئي از وجود خود بدانيم، خوبيهايش را بازگو کنيم، برايش خوبي خواهيم و در راه کمک به همسرمان تمام تلاش خود را بکار ببريم با مهرباني ميتوانيم مالک قلبهاي يکديگر باشيم و رابطه گرم و صميمي برقرار کنيم.
- محبتپذير و قهر گريز باشيم: منش توأم با مهرباني و دوري از قهر و کينه صفت همسران فداکار است. تلاش کنيم که آيينه زندگيمان شفاف و بدون غبار کدورت باشد.
- راستگو باشيم: صداقت و راستي از بهترين سرمايههاي زندگي مشترک است. هرگز نبايد به دروغ و نيرنگ متوسل شويم حتي اگر حقيقت به نفع ما نباشد. فراموش نکنيم که دروغ پايههاي زندگي را سست ميکند.
- محيط خانواده را با صفا کنيم: فضاي عاطفي خانواده بايد چنان مطلوب و دوست داشتني باشد که همسرمان در آن احساس رضايت خاطر کند و از امنيت رواني برخوردار باشد.
- به ارزشهاي ديني، اخلاقي و خانوادگي پايبند باشيم: ارزشها از ارکان و ستونهاي اصلي خانواده محسوب ميشوند و مقيد بودن به ارزشها موجب دوام و استحکام خانواده ميشود و اصالت آن را حفظ ميکند.
- به نيازهاي همسر توجه کنيم: رفتار دلنشين و توام با متانت موجب ميشود، خواستههاي خود را به راحتي بيان کند.
- بهداشت رواني همسر را تأمين کنيم: در سايه سلامت جسمي و رواني ميتوانيم به هدفهاي خود برسيم، بنابراين بايد به رفتار او توجه نماييم و از افسردگي و خموديش جلوگيري کنيم.
- با يکديگر مشورت کنيم: هر يک از همسران بايد حق داشته باشند نظر و پيشنهاد خود را بيان کنند. با مشورت کردن، راه رسيدن به زندگي سالم کوتاهتر ميشود.
- قدر شناس باشيم: از همسرمان به خاطرانجام وظايف ، مسؤوليتها و همکاريهايش قدرداني کنيم. براي ابراز سپاسگزاري و تشکر به کلمههاي خاصي نيازمند نيستيم!
- برنامهريزي کنيم: در حقيقت برنامهريزي به زندگي خانوادگي نظم و سامان ميبخشد.
- الگوي خوبي باشيم: طوري رفتار کنيم که الگوي رفتاري مناسبي براي همسر و فرزندان خود باشيم.
- خود را به جاي همسرمان بگذاريم:دنيا را از دريچه نگاه او ببينيم و از خود بپرسيم «اگر من جاي او بودم چه ميکردم ؟»
- ميانه رو متعادل باشيم: حضرت علي عليهالسلام فرمودهاند «خير الامور اوسطها». پس اگر در تمام امور زندگي ( خوردن ، خوابيدن ، مسافرت و حتي محبت کردن و ...) اعتدال را رعايت کنيم، کمتر دچار مشکل ميشويم.
- با جملات زيبا از همسر خود دلجويي کنيم: يک جمله شورانگيز ميتواند طوفاني از خشم و غضب و نفرت را خاموش کند و بناي زندگي را از خطرات گوناگون دور سازد.
- روابط زناشويي را بسيار مهم بدانيم: عدم توجه به اين روابط موجب ايجاد مشکلات مختلف خانوادگي ، روحي و رواني براي هر يک از طرفين ميشود و زندگي را با خطرهاي جدي روبرو ميکند.
- همسر خود را راضي کنيم: بايد طوري رضايت همسرمان را جلب نماييم که مطمئن باشيم هيچوقت ما را ترک نميکند و يا در هيچ مشکلي ما را تنها نميگذارد.
- براي سخن و پيشنهاد همسرمان احترام قائل شويم و خود را عقل کل ندانيم: باور داشته باشيم که هميشه همه چيز را همگان دانند.
- فرمان ندهيم: نبايد خانه را به پادگان تبديل کنيم. متوجه باشيم که خانه کانون عشق و محبت است، نه محل يکه تازي و خشونت.
- تعصبات غلط و افکار مزاحم را از خود دور کنيم: افکار مزاحم مانند خوره ، سلامت رواني انسان را از ميان مي برند. بهتر است به جاي اعمال تعصبات دست و پا گير ، انرژي خود را صرف توجه به همسر و خانواده نماييم.
- از ازدواج خود اظهار پشيماني نکنيم: زندگي و روابط خود را با ديگران مقايسه نکنيم و از ياد نبريم که زندگي هر کسي مطابق سليقه و عقل و درايت او اداره ميشود.
- روي نقاط ضعف همسر خود انگشت نگذاريم: هر فردي ممکن است در موارد مختلف دچار ضعف باشد، آشکار کردن و بزرگ جلوه دادن اين نقاط ضعف موجب ايجاد کدورت ميشود. هرگز نبايد از نقطه ضعفها به عنوان اسلحهاي براي سکوت يا شکست دادن همسر استفاده کنيم.
- مقابله به مثل نکنيم: از رفتارهاي تلافي جويانه بپرهيزيم و سعي کنيم به جاي مقابله به مثل ، رفتار مناسب را به او يادآوري نماييم.
